OPINIE: Geen plek in eigen land
Zelfs voor een bezoek is de Nederlander niet meer welkom.
Ik spreek dagelijks talloze Nederlanders hier in Indonesië die dolgraag voor een korte periode terug zouden willen, maar die keer op keer tegen een muur van onmogelijkheden aanlopen
Nederland zit op slot. Niet door een gebrek aan bakstenen, maar door een gebrek aan prioriteit voor de eigen burger. Voor Nederlanders die in Indonesië wonen en even terug willen naar hun vaderland – voor familie, voor zaken, of voor een tijdelijk verblijf – is de deur stevig gebarricadeerd. De boosdoener? Een asielbeleid dat elke beschikbare vierkante meter weggeeft aan vreemden.
Het is een bittere pil voor de tienduizenden Nederlanders in de gordel van smaragd. Zij hebben een Nederlands paspoort, betalen vaak nog belasting of hebben decennialang bijgedragen aan de opbouw van ons land. Maar wie nu vanuit Jakarta of Denpasar een ticket boekt voor een tijdelijk verblijf in Nederland, komt bedrogen uit. Waar zij vroeger terechtkonden in tijdelijke huurwoningen, short-stay appartementen of bij familie die nog een kamer over had, stuiten zij nu op een muur.
De asielindustrie slokt alles op
De waarheid is hierin bikkelhard: de Nederlandse overheid heeft de regie over de eigen ruimte verloren. Vakantieparken, hotels en leegstaande kantoorpanden – plekken waar een terugkerende Nederlander normaal gesproken tijdelijk zou kunnen verblijven – worden door het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers) met miljoenen aan belastinggeld opgekocht of gehuurd.
Het resultaat? Een Nederlander uit Indonesië die zijn (klein) kinderen wil bezoeken of tijdelijk in Nederland moet zijn voor medische zorg, kan nergens meer terecht. De prijzen van de weinige overgebleven plekken zijn geëxplodeerd, simpelweg omdat de overheid de markt verstoort door hotelkamers te claimen voor asielzoekers.
"Wij zijn toerist in eigen land"
Dit symbool staat voor de totale devaluatie van het Nederlanderschap. "Het paspoort is niets meer waard als je eigen overheid de voorkeur geeft aan een statushouder die gisteren de grens overkwam, boven een burger die al generaties verbonden is aan dit land," zo luidt het sentiment.
Terwijl de overheid de mond vol heeft over 'gastvrijheid', geldt die blijkbaar alleen voor degenen die hier nooit hebben gewoond. De Nederlander in Indonesië die tijdelijk terug wil, wordt behandeld als een tweederangsburger. Hij moet zelf maar zien waar hij slaapt, terwijl de 'nieuwe Nederlander' direct een gespreid bedje krijgt, vaak op kosten van diezelfde burger.
De politieke rekening
Dit is het directe gevolg van de weigering om de grenzen te sluiten en de instroom te stoppen. De ruimte in Nederland is eindig. Elke kamer die bezet wordt door een asielzoeker uit een ver land, is een kamer die niet beschikbaar is voor onze eigen mensen uit de voormalige koloniën. Het is een schandvlak op de nationale trots: we jagen onze eigen mensen weg om plaats te maken voor de wereld.
Het wordt tijd dat we de nationale soevereiniteit herstellen. Dat betekent: eigen mensen eerst. Of ze nu in Apeldoorn wonen of in Jakarta. Een Nederlander moet altijd kunnen terugkeren naar zijn eigen nest, zonder dat hij hoeft te concurreren met een eindeloze stroom gelukzoekers die voorrang krijgen op alles.
